Nigdy nie przypuszczałam, że kiedykolwiek napiszę takie słowa. A jednak. Najnowsza Semana w artukule "El libertador" przynosi wieści, że prezydent Wenezueli Hugo Chávez postanowił wykazać się tam, gdzie tylu przed nim połamało sobie zęby (łącznie z rządem Francji, Hiszpanii, a nawet Szwajcarii) - na polu negocjacji między władzami Kolumbii i partyzantami FARC w sprawie tzw. wymiany humanitarnej.

Jest to pod wieloma względami wręcz genialne posunięcie, a Chávez nadaje się do roli mediatora idealnie. Jakkolwiek by człowiek śledzący sytuację w Wenezueli nie uważał go za populistę i nadętego bufona o złych manierach (słyszałam, że podobno przy jakimś oficjalnym spotkaniu z królową angielską cmokał ją w policzki jak starą kumpelę:)), to jednak musi przyznać, że trudno o większy autorytet w regionie. To demokratycznie wybrany prezydent, ma w ręku ogromną ekonomiczną potęgę (ropa), więc Uribe musi z nim rozmawiać. A z drugiej strony Chávez ma też bardzo dużo kontaktów w lewicowym świecie, od Kuby poczynając, na FARC kończąc, więc dobry kontakt z partyzantami nie powinien być problemem. Jego międzynarodowy autorytet mógłby zmusić obie strony konfliktu do rozmów i ustępstw. Zwłaszcza, że Chávez to jeden z niewielu polityków, których nawet władze Rewolucyjnych Sił Zbrojnych Kolumbii darzą szacunkiem.

Jeśli by mu się udało doprowadzić do kompromisu, który zadowoli obie strony, wszyscy na tym skorzystają. O bliskich ofiar, (jak np. profesor Moncayo, o którym niedawno pisałam) oraz samych secuestrados nie trzeba nawet wspominać. Sam Chávez, który uwielbia się kreować na nowego Simóna Bolívara, wygrałby prestiż i wdzięczność tysięcy ludzi, odwróciłby uwagę od różnych skandali swego rządu, oraz obróciłby oskarżenia o ciche popieranie guerrilleros na swoją korzyść. Że FARC skorzysta, to niestety nie jest nic dobrego, ale i oni, i rząd pokażą, że są zdolni do dialogu. To może być jakieś przełamanie lodów i może jakiś cień nadziei na pokój.

Chávez spotka się z Alvaro Uribe w przyszły piątek w Bogocie. Jak pisze dziennikarz Semany, "nie" dla umowy humanitarnej ze strony kolumbijskiego rządu jeszcze nigdy nie było tak nieugięte. Z drugiej strony jest prawdą, że żądania partyzantów dotyczące stworzenia strefy zdemilitaryzowanej są zbyt wielkie, i w żaden sposób nie powinny zostać spełnione (już kiedyś taka strefa została utworzona i w praktyce oznaczała pole do niczym niezakłóconych ćwiczeń wojskowych FARC). Ale z trzeciej strony wydarzenia takie, jak śmierć (nieważne czy przypadkowa czy nie) jedenastu przetrzymywanych od lat posłów pokazują, że nie można już dłużej bezczynnie przyglądać się cierpieniom ofiar i ich rodzin. To, że Cháveza czeka niezwykle trudne zadanie, to mało powiedziane. Musi wymyśleć coś nowego, nową formę kompromisu, która zbliżyłaby strony konfliktu.

Dlatego jeśli udałaby mu się ta kaskaderska sztuka rozwiązania jednego z najbardziej zasuplonych węzłów gordyjskich kontynentu (przynajmniej na jakiś czas), to serio: ściągam kapelusz przed pułkownikiem. Ale oczywiście pożyjemy, zobaczymy. Z tym, że jeśli Chávez tego nie dokona, to już chyba nikt.